"Popopopo... olé": sfeermaker of stoorzender op Roland Garros?
In dit artikel:
Het bekende “popopopopopopo polololo” heeft opnieuw de tribunes van Roland Garros gevuld en doet steeds meer mee aan het karakter van het Parijse grandslamtoernooi. De melodie, afkomstig uit een Spaanse paso doble uit 1934 — het instrumentale thema ‘En el mundo’ van Juan Quintero Muñoz — werd oorspronkelijk vaak in arena’s en bij stierengevechten gespeeld en vond op onbepaalde wijze zijn weg naar de tennisstadions.
Muzikaal is het een eenvoudig motief: vier korte noten met kleine intervallen en een afronding rond één toon, waardoor het gemakkelijk in groepsverband te zingen is, aldus dirigent Romain Dumas. In Parijs reageert het publiek op de solopartij uit het origineel met “olé”, en in het stadion ontstond zo het herkenbare “popopo”-patroon dat op bijna elke baan te horen is — soms zelfs buiten het stadion, bij metrostation Michel-Ange-Molitor.
De populariteit van het gezang levert wisselende reacties op. Voor sommige toeschouwers en supportersgroepen is het een energieke manier om hun aanwezigheid te tonen; leden van de Tribune Bleue zeggen er bewust mee te doseren om niet te overdrijven. Anderen, zoals vaste bezoeker Sophie, vinden de herhaling storend: “Het wordt lastig”, zegt zij over het steeds frequenter klinkende gezang. Schrijver en Eurosport-columnist Nicolas Mathieu noemt het fenomeen onvoorspelbaar: sommige pogingen scoren een luide olé, andere sterven vloeiend weg.
Voor spelers kan het verstorend zijn. Tijdens de laatste kwalificatieronde op baan 13 klaagde ATP‑109 Andrea Pellegrino nadat meerdere jonge supporters op de naburige baan zijn opslag hadden verstoord, waardoor hij driemaal opnieuw moest serveren. Umpires reageren terughoudend: zolang het binnen redelijke grenzen blijft, wordt er meestal niets gezegd; bij extreme hinder kan het publiek worden verzocht de rust van spelers te respecteren.
De chant is uitgegroeid tot een van de onmiskenbare onderdelen van het Roland‑Garros‑erfgoed — voor sommigen charmant en verbindend, voor anderen te luid en te repetitief. Zijn succes hangt af van timing, groepsdurf en stemkracht; het blijft een onvoorspelbaar maar stevig aanwezig element van het Parijse toernooi, versterkt door beelden en clips die het jaar na jaar verspreiden.