Column: Ik ben blij dat Wimbledon voorbij is

In dit artikel:

Wimbledon, al decennialang het meest prestigieuze tennistoernooi, wordt ondanks sportieve hoogtepunten ook geplaagd door overmatige Britse zelfverheerlijking. De Britten koesteren een messiascomplex dat zich uitstrekt van sport tot politiek, ondanks teleurstellende resultaten zoals het ontbreken van een eindtoernooizege sinds 1966 en het economische verlies door Brexit. Elk jaar worden Britse spelers als nationale hoop gepresenteerd, maar vooral middelmatige spelers zoals Cameron Norrie en Emma Raducanu krijgen buitensporige aandacht, terwijl talenten als Jack Draper onder deze druk bezwijken. Norrie leverde dit jaar wel een goede prestatie met een kwartfinaleplek, mede dankzij een gunstige loting, maar werd toch overdreven geprezen door de Britse media.

De Spanjaard Carlos Alcaraz versloeg Norrie overtuigend, waarna het publiek hem op Wimbledon hartelijk uitzwaaide, wat de lage verwachtingen van Britse fans illustreert. De jarenlange frustratie over spelers als Tim Henman, die steeds strandde in halve finales, wordt nog versterkt door diens monotone rol als commentator, die weinig inspirerende analyses biedt. Wimbledon bracht recent veranderingen aan, zoals het afschaffen van 'Middle Sunday' en de aanpassing van het gras naar uitsluitend ryegras, wat het traditioneel grasbaanspel aanzienlijk verandert. Tegelijkertijd blijven verouderde tradities zoals het buigen voor leden van de koninklijke familie intact.

Hoewel Wimbledon vaak wordt gezien als het onbetwiste toonbeeld van Grand Slam-toernooien, pleit de schrijver voor meer waardering van toernooien als Roland Garros, waar het tennis zelf nog echt centraal staat. Zo lijkt Wimbledon steeds meer te steunen op traditie en nationale trots dan op puur sportieve kwaliteit en innovatie.